TACTIX 2025 Kış Çalıştayı konuşması • TACTIX 2025 Winter Workshop speech

(English below)

Herkese merhaba, TACTIX projesinin parçası olarak bugün burada olmaktan büyük onur duyuyorum. Şu ana kadar MS konusunda dinlediğimiz konuşmaların son derecede aydınlatıcı olduğunu belirtmeliyim. Kendi deneyimlerimin anlatılanlarda nasıl yansıdığını gördükçe hem çok heyecan duydum hem de anlaşıldığımı hissettim. Şimdi sizlerle hasta bakış açısını paylaşmak, sizlere tüm bu bilgilerin gerçek hayatta nasıl tezahür ettiğine ve bir bireyde daha derinlemesine nasıl etkiler bıraktığına dair kişisel içgörülerimi sunmak istiyorum.

O halde, MS ile yaşamak gerçekte nasıl bir şey?

Öncelikle MS sinsi bir yol arkadaşı. Yıllarca bana neler olduğunu tam olarak anlayamadım. En az iki yıl yaşadığım semptomları mantık çerçevesine sığdırmakla uğraştım: Bulanık mı görüyorum? Mevsim geçişindendir, damla kullan geçer. Kolum mu uyuşuk? Gece klima açık yattım ondan herhalde. Çok mu sıvı içtim ya? O yüzden bu kadar sık tuvalete gidiyorum herhalde.

Ama MS tam bir ilgi manyağı. Sen ki onu göz ardı etmeye çalışacaksın, o da sana esip gürleyecek. Nihayetinde de insanın kestirip atamayacağı şekillerde kendini belli ediyor. 2016’da artık numara yapamayacağım bir noktadaydım. Sağ gözümle belli belirsiz görebiliyordum, sağ bacağımın da yürüme konusunda benimle işbirliği yapmaktan vazgeçmesine ramak kalmıştı. İşte böyle uzun bir tanı alma yolculuğuna başladım: MR çekimleri, görme ve duyu testleri, kan tahlilleri, omurilik sıvısı örneği… Sonunda da steroid tedavileri. Atakların ardı arkası kesilmedi bir süre, özellikle de ilk sene. Ne zaman arkadaşlarımla plan yapsam MS, “Ah şekercim kusura bakma, bu seferkini pas geçiyoruz.” diyordu. Takdir edersiniz ki 19 yaşındaki bir kızın hayalleri bununla süslü değildir.

Hastalığı modifiye eden bir ilaç kullanma girişimim oldu, bir interferon iğnesi. Ama kullanmaya başladıktan sadece üç ay sonra karaciğer yetmezliği yoluna sapınca bir korktum pir korktum. Çok yakın bir zamana, Kasım 2024’e kadar da uzak durdum ilaçlardan. Fark ettim ki MS biraz aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık durumu. Seçenekler de şu: Ya hastalığı modifiye eden ilaçlarla daha hafif bir seyirde gideceksin ama ciddi yan etki yaşama riskini göze alacaksın ya da ilaç kullanmayıp engelliliğe daha hızlı bir dalış yapacaksın ama hastalığın başlarında hayat kaliteni muhafaza etmek daha mümkün olacak. Ha sarımsak ha sarmısak anlayacağınız. Kasım 2024’e ileri saracak olursak da sonunda ilaçlara bir şans daha verip sürece güvenme konusunda kendimi hazır hissettim.

Ama dürüst olmam gerekirse, MS bir öğretmen. Benim en büyük öğretmenim. Eskiden MS’i savaşmam gereken bir şey olarak görürdüm (şu ‘MS savaşçısı’ zihniyetine kapılırdım). Ve elbette bu savaşın bir yeri ve zamanı var: mümkün olan en çabuk şekilde tanı koymak, doğru tedaviyi uygulamak, olabilecek en iyi sonucu elde etmek, hatta belki ileride hastalığı önlemek. Ama daha felsefi bir düzeyde öğretmenimle savaşamayacağımı anladım. O beni yönlendirmek ve bana ders vermek için var. O yüzden yakın zamanda (geç olsun güç olmasın) öğretmenimi kabul ettim ve gelişmeme yardımcı olmasına karar verdim.

2016 üniversite sınavlarına gireceğim yıldı ve sınavların ilk ayağından bir hafta önce tanı almıştım. O zamana kadar üniversitede ne okumak istediğime dair kesin bir fikrim yoktu. O dönem sağlığımla ilgilenmek o kadar çok zamanımı alıyordu ki sınavlara hazırlanacak ne fiziksel ne de zihinsel enerjiye sahiptim. Ama bu deneyim sayesinde dil tutkumu keşfettim ve çeviri okuma fikrine aşık oldum. Eğitime başladığımda o dönemde bütüncül sağlıkla ilgili erişebileceğim Türkçe kaynakların yeterli olmaması benim itici gücüm oldu. Haliyle yabancı kaynaklara yönelmiştim ve İngilizce bilmek benim için çok kıymetli bir özellik haline gelmişti. Bu da sağlıkla ilgili önemli bilgileri daha geniş bir Türk okuyucu kitlesine ulaştırmada, insanların sağlıklarının kontrolünü ellerine alıp iyi oluşları konusunda daha bilinçli kararlar vermelerinde payım olması yönünde bana ilham verdi. Böylece Boğaziçi Üniversitesinde Yazılı Çeviri alanında yüksek lisansımı tamamladım ve tezimde, bütüncül bir sağlık yaklaşımının çeviri yoluyla Amerika Birleşik Devletleri’nden Türkiye’ye nasıl tanıtıldığını ve bunun sağlık aktivizmi, hasta güçlendirme ve sağlık okuryazarlığı üzerindeki etkilerini araştırdım. Şubat ayında Boğaziçi Üniversitesinde Sağlık Çevirisi dersini vermeye başlayacağım. Bu yola sağlık alanında çalışacak geleceğin kalifiye çevirmenlerinin yetiştirilmesinde payım olsun istiyorum diyerek çıkmıştım ve bu hedefime bir adım daha yaklaşıyorum. Eğer ki hayat beni doktora yoluna götürürse halk sağlığı, sağlık politikası ve yönetimi, ya da bilim iletişimi okumak hayalim. İçim içime sığmıyor. Bunların hepsine MS vesile oldu.

İnsanın bakış açısını değiştirmesi çoğunlukla kolay olmuyor ama artık hayatıma ‘MS yüzünden’ olarak bakmıyorum. Daha ziyade ‘MS’e rağmen.’ Şimdi de öyle bir noktaya geldim ki tüm dürüstlüğümle söyleyebiliyorum ki ‘MS sayesinde.’ Ailem üniversite sınavını boş vermemi söylemişti ama o zaman durumun ciddiyetini tam kavrayamamıştım. Steroid tedavim bittikten sonra semptomlarımın yok olacağına inancım tamdı. Sınavların ilk ayağı YGS iyi geçmedi. Elbette sonuçlarım enkazvari değildi ama kendime göre kötüydü. Günlerce ağladım. Çalışmaya fazla vaktim olmadı ama ikinci ayak LYS’lerde biraz toparladım. Boğaziçi Üniversitesinin Çeviribilim Bölümü’ne girmeyi umuyordum ama YGS kötü olunca nasip olmadı. Önce üzüldüm, Yeditepe Üniversitesine başladım ki şahane bir eğitim gördüm burada. Şansıma bölümdeki hocaların bir kısmı da Boğaziçi'ndendi. O yüzden yatay geçiş yapmayı hiç düşünmedim.

İleri saralım da hayat bizi dumura uğratsın. Bir zamanlar giremediğim için karalar bağladığım okulda yüksek lisansımı tamamladım ve şimdi de ilk ders verme deneyimimi yaşayacağım. MS işleri hayal edemeyeceğimiz şekilde tersine çevirme konusunda pek becerikli.

Zamanla MS yolculuğumu başkalarıyla paylaşma isteği uyandı içimde. Herkesin yolculuğu biricik, sırf MS konusunda değil ama hayattaki her şeyde. Bunun farkındayım. İnsanların paylaşabileceği ve öğrenebileceği bir alan yaratmak istedim. Böylece bir blog yarattım ve adını Multiple Sclerosh*t koydum. Siz ağzıma biber sürmeden önce kelime oyunlarını çok sevdiğimi ve ağır bir konuya neşeli bir dokunuş katmak istediğimi dikkatinize getiririm. Önce tanım, ataklar, tedaviler, yaşam tarzı değişiklikleri ve aşırı aktif mesaneyle yaşam ile ilgili yazdım. Zaman geçtikçe uzun yazılardan ziyade daha kısa içeriklere odaklandım: yaptığım egzersizler, kuru iğne gibi fizyoterapi uygulamaları, seyahate çıkma ve rutinler, akıl sağlığımı koruma çabalarım gibi. Nihayetinde paylaştığım içerik biraz daha felsefi bir yöne dahi kaydı. Blog şu an çok ufak bir topluluk ama paylaştıklarımı okuyanlardan gelen tepkiler, özellikle beklemediğim kişilerden gelenler, yaşadığımız deneyimlerin başkalarında ne gibi yankılar uyandırabileceğini ortaya koydu benim için.

Aldığım bir mesajı hiç unutmuyorum. Liseden mezun olduktan sonra her ne kadar kopsak da çok sevdiğim, o dönem tıp okuyan bir arkadaşım ana fikri şu olan bir mesaj atmıştı bana: “Lomber ponksiyon ve beyin omurilik sıvısıyla ilgili yazdığın yazı beni çok etkiledi. Geçenlerde lomber ponksiyonun nasıl yapılacağı hakkında eğitim aldık ve yazdıkların prosedürün öteki tarafında bir insanın olduğunu bana hatırlattı. Tıp öğrencileri ve profesyonelleri olarak bunu bazen unutuyoruz. Teşekkür ederim bunu bana hatırlattığın için.” O an dünyalar benim oldu.

Geçenlerde Irvin Yalom’ın Güneşe Bakmak eserini okurken ‘dalgalanma’ kavramıyla karşılaştım. Ölüm korkusuyla baş etme aracı olarak irdeleniyordu ve Yalom, biz farkında olsak da olmasak da başkaları üzerindeki etkimizin dalgalar halinde yıllar, hatta nesiller boyu süren bir etki yarattığını belirtiyordu. Okuduğum anda bu fikrin benimle özdeşleştiğini hissettim, özellikle de deneyimlerimi paylaşma konusunda. Kendi durumumda ölümle baş etme mevzuunu bilemeyeceğim ama insanların hayatlarına anlamlı bir katkım olsun istediğimi biliyorum, ne kadar ufak olursa olsun.

Birinin MS’le yaşamı anlatmasından böyle şeyler duymayı beklemiyordunuz belki de ama durum budur. Kimi günler vücudumun kaskatı olup da yatakta öbür tarafa dönmenin neredeyse imkansız olduğundan, sürekli bir tuvalet arayışında olmanın ve yakınlarda tuvalet yok diye çoğu etkinlikten kaçınmanın ne kadar bunaltıcı olduğundan, sonumun tekerlekli sandalye olup olmayacağını değil de tekerlekli sandalyeye ne zaman düşeceğimi düşünmenin ne kadar moral bozucu olduğundan da bahsedebilirim. Hatta bir çapadan bile ağır hissettirdiğinde sağ bacağımdan bazen komple kurtulmak istediğimi de anlatabilirim size. Ya da beş ay öncesiyle bile aynı olmamanın kalbimi ne kadar kırdığını. MR’da C6-C7 düzeyinde görülen progresif lezyonun fiziksel bir karşılığı da olmalı sonuçta, değil mi?

Bazen keşke yetişkin bezlerine bu kadar para harcamasaydım diyorum. İnsanlar beni bastonla görünce ‘geçmiş olsun’ dediklerinde veya toplu taşımada bana yer verdiklerinde nazikçe karşılık vermeye çalışıyorum; ama içimden bir ses asla geçmeyeceğini söylüyor, ben ne kadar gülümseyip teşekkür edersem edeyim. Bu gibi düşünceler bir kara delikten farksız. Bir kere içine çekildin mi hiçbir umuda ya da ışığa imkan kalmıyor. Ama böyle düşüncelere kendimi kaptıramam çünkü o zaman içimdeki hayat dolu, MS sayesinde amacını bulduğunu hisseden ruha ihanet etmiş olurum. Gelecek ne getirir bilmiyorum, hiçbirimiz bilmiyoruz. Ancak elimizdeki nimetlerden faydalanmanın çok kıymetli olduğunu düşünüyorum. MS bana yavaşlamayı, her şeyiyle anda olmayı ve önümdeki neyse ondan keyif almayı öğretti. Belki de MS’in bana vermeye çalıştığı ders budur.

Hatta daha önce hiç bu kadar formda olmamıştım, bu kadar sağlıklı beslenmiyor ya da iyi uyumuyordum ve zihinsel anlamda da böylesine iyi bir konumda değildim. Hepsi MS sayesinde. Yıllar boyu yaşam tarzımda yaptığım köklü değişikliklerle sağlığımla ilgili harika sonuçlar elde ettim. Hatta iki sene önce, yüzerek Boğaz’ın geçildiği uluslararası bir yarışmanın elemelerine katılma motivasyonunu dahi buldum kendimde. Aslında ironik çünkü MS’ten önce hiç bu kadar ‘iyi’ olmamıştım. Sanki MS’ten sonra yaşıyorum en güzel hayatımı.

MS’in bana öğrettiği önemli bir şey daha oldu. Bizler inanılmayacak derecede karmaşık canlılarız, bu çok basit bir gerçek. Ama konuşmak, yürümek, kalem tutmak, bardağa uzanmak, hatta gülümsemek için dudak kaslarımızı kasmak gibi genellikle kanıksadığımız en temel görevleri bile yerine getirmemize olanak tanıyan mekanizmaların mucizeden aşağı kalır yanı yok. Bu mucizelerin kıymetini bilmeli.

Belki kulağa garip gelecek, her gün de MS’le aramdaki bu aşk-nefret ilişkisinde yönümü bulabilmek için çok gayret gösteriyorum ama günün sonunda, MS’e müteşekkirim. Bugün kim isem onun sayesinde. Bana bir amaç verdi ve çoğu kişinin göz ardı ettiği ufacık insan kabiliyetlerimizin dahi kıymetini bilmeyi öğretti. Bugün kadınlar tuvaletinden buraya asansör kullanmayıp iki katı merdivenle çıkabilmek bile benim için bir zaferdi, öyle de göreceğim! Her an minik zaferler kutlama potansiyelini barındırıyor ve hayatı anlamlı kılan da bu.

MS’ten böyle insanı güçlü kılan, insanın hayatını değiştiren bir deneyim olarak bahsedebilmek bir ayrıcalık ve ben yalnızca tek bir kişi olduğumu biliyorum. Farkındayım ki MS yüzünden çok büyük zorluklar yaşayan pek çok insan var. Bazı günler sadece oturup ağlamak istiyorum. Ama ailemin, sevdiklerimin ve elbette sağlık uzmanlarımın benden bir kez olsun esirgemedikleri destekle bu yolda devam edecek gücü buluyorum kendimde.

MS aynı zamanda bir sosyal kelebek çünkü bedeninde tezahür edebileceği sayısız halle insanı çok çeşitli uzmanlardan yardım almaya itiyor. İster tıp alanından olsun ister başka alandan, her biri yolculuğumda önemli rol oynayan pek çok şahane insanla yolum kesişti. Hayatımda anlamlı izler bıraktılar, umuyorum ben de onların hayatına bir şekilde dokunabilmişimdir.

MS'i daha iyi anlamak, yeni tanı araçları ve tedaviler geliştirmek ve hastaların yaşamlarını iyileştirmek için gece gündüz demeden çalışan bilim insanlarına, doktorlara, mühendislere, sağlık çalışanlarına ve araştırmacılara ne kadar teşekkür etsem azdır. Dokuz yıldır benimle ilgilenen ve yanımdan ayrılmayan, Acıbadem Altunizade Hastanesinden Prof. Dr. Dilaver Kaya’ya ve Prof. Dr. Alp Dinçer’e yürekten teşekkür ederim. Prof. Dr. Esin Öztürk Işık'a böyle inanılmaz bir projeye liderlik ettiği ve bana hasta bakış açısını paylaşma fırsatını verdiği için ayrıca teşekkür ederim.

Asla unutmayın ki her biriniz, ve TACTIX olarak hepiniz insanların hayatlarına dokunuyor ve bu hayatlarda belki de hiçbir zaman tam olarak kavrayamayacağınız izler bırakıyorsunuz. Bize umut veriyorsunuz ve bunun için sizlere minnettarız.

Hepinize gönülden teşekkürlerimi sunuyorum.

•••

Hey everyone, I’m so honored to be here today as part of the TACTIX project. I have to say, the lectures we've had so far on MS have been incredibly insightful, and I’ve truly felt both excited and understood as I saw so much of my own experience reflected in what we’ve covered. Now, I’d like to share with you the patient perspective, offering a personal insight into how all of this information plays out in real life and affects an individual on a deeper level.

So, what is it really like to live with MS?

For starters, MS is a sneaky companion. For years, I went without fully realizing what was happening to me. I spent at least two years trying to rationalize the symptoms: Blurred vision? Must be the changing seasons—just use an eye drop and it will pass. Numbness in my arm? Maybe I slept with the AC on. A little too much fluid intake? Perhaps that’s why I need to use the bathroom so often.

But, MS is a drama queen. If you dare to ignore it, it will make sure you don’t. Eventually, it shows up in ways you can’t brush aside. In 2016, I reached a point where I could no longer pretend. I could barely see out of my right eye, and my right leg wouldn’t cooperate enough to walk properly. That’s when I started the long road of diagnostic tests—MRIs, vision exams, sensation tests, bloodwork, spinal fluid samples—and finally, steroid treatments. The attacks kept coming, especially in the first year, and every time I made plans with friends, MS would say, “Aww sorry honey, we’re passing on this one.” Not exactly what a 19-year-old dreams of, right?

After a failed attempt with a disease-modifying therapy (DMT) of an interferon injection that almost caused liver failure after just three months, I was scared enough to stop all DMTs until, very recently, November 2024. MS, as I came to understand, is a bit like being torn between the mythical Scylla and Charybdis—you either choose a milder prognosis with DMTs, facing the risk of severe side effects, or take the route of not using DMTs, which could lead to a faster progression of disability but allows you to maintain a higher quality of life in the early stages. So, basically, potato potato. Fast forward to November 2024, after so many years of navigating MS without a DMT, I finally felt ready to give it another try and place my trust in the process.

However, if I’m being honest, MS is a teacher. My greatest teacher. I used to see it as something I had to fight (the whole 'MS warrior' mindset, you know), and of course, there’s a time for that: to diagnose it as early as possible, to apply the right treatments, to achieve the best possible outcome, and maybe even prevent it in the future. But on a more philosophical level, I’ve come to realize that I can’t fight my teacher. It’s there to guide and teach me. So, not long ago (better late than never, right?), I decided to embrace this teacher and let it help me grow.

2016 was the year I was set to take the university entrance exams, but I was diagnosed just one week before the first phase. By then, I had no clear idea of what I wanted to study as an undergraduate. The demands of managing my health consumed so much of my time that I had neither the physical nor mental energy to prepare. However, this experience led me to discover a passion for languages, and I soon fell in love with the idea of studying translation. Once I began my studies, I was particularly motivated by the lack of accessible Turkish sources on holistic health at the time. My fluency in English became invaluable as I turned to foreign sources, which inspired me to make this important information available to a wider Turkish audience, empowering them to take control of their health and make more informed decisions for their well-being. This translated into my pursuit of an MA degree in Translation from Boğaziçi University, and my thesis focused on how translating concepts of a holistic approach to health from the United States to Turkey affects health activism, patient empowerment, and health literacy. Starting this February, I’ll be teaching the Healthcare Translation course here at Boğaziçi University, taking another step toward my goal of training qualified future translators in the field of healthcare. And if life ever leads me down the path of a PhD, I envision focusing on public health, health policy and management, or science communication—and I’m genuinely excited about it. All of this is due to MS.

It’s difficult sometimes to shift your perspective, but I no longer see my life as 'because of MS.' It’s more like 'despite MS.' And now, I’ve reached a point where I can honestly say it’s all 'thanks to MS.' My parents suggested I sit the first phase of the exams out, but I didn’t fully grasp the severity of the situation. I felt confident I’d be fine once the steroids worked their magic and my symptoms faded. The first phase didn’t go well. Sure, the results weren’t disastrous, but, for me, they were disappointing. I cried for days. I hadn’t had much time to study, but I did better in the second phase. I hoped to get into Boğaziçi University’s Translation and Interpreting Studies, but my poor first-phase result kept me out. Initially disappointed, I ended up at Yeditepe University, where I received an amazing education, and to my surprise, many of the professors were actually from Boğaziçi. So I never really considered transferring.

Fast forward, though, and life has a funny way of surprising you. The university I once felt sad about not getting into has now become the place where I’ve pursued my graduate degree and am preparing to teach my first course. MS truly has a knack for turning things around in ways we can’t always anticipate.

Over time, I felt compelled to share my MS journey with others. I realized that everyone’s journey is unique, not just with MS but in every aspect of life. I wanted to create a space for sharing and learning, so I started a blog called Multiple Sclerosh*t—I know, it might seem a bit blunt, but I’ve always loved puns and thought it was a lighthearted way to approach a heavy topic. Initially, I wrote about my diagnosis, the attacks, the treatments, lifestyle changes, and life with an overactive bladder. As time went on, I shifted my focus to shorter content rather than long entries, describing my daily life: how I exercise, the benefits I gain from physiotherapy practices like dry needling, how I handle vacation packing and routines, and how I maintain my mental health. Eventually, the content even took on a more philosophical tone. The blog is a very small circle, but the feedback I get from readers, often from unexpected sources, makes me realize how deeply one’s experiences could resonate with others.

I’ll never forget a message I received years ago from a friend I hadn’t been in proper contact with since high school. She was a medical student at the time and wrote to say, 'Your writing on lumbar puncture and CSF really hit me. We were recently trained on how to perform an LP, and your post reminded me that there’s a person on the other side of that procedure. As medical students and professionals, we sometimes forget that. Thank you for that reminder.' That moment meant everything to me.

I recently came across the concept of 'rippling,' which Irvin Yalom mentions in his work Staring at the Sun as a way to counteract the terror of death. He explains that the impact we have on others creates concentric circles of influence that can last for generations, whether we are aware of it or not. This idea resonated with me the moment I read about it, especially as I continue to share my experiences. While I’m not sure about the coping with death aspect in my case, I do know that I want to make a meaningful contribution to others' lives, however small it may be.

Perhaps this isn’t what you’d expect to hear when someone describes their life with MS, but it is what it is. I could talk about how stiff my body is some days, making it hard to even turn to the other side in bed; how overwhelming it is to constantly be on a 'toilet hunt' and avoid activities that don’t have a nearby restroom; or how disheartening it is to wonder, not if, but when I’ll end up in a wheelchair. I could even tell you how sometimes I feel like I want to get rid of my right leg altogether when it feels heavier than an anchor. Or how heartbreaking it is to realize I’m not the same as I was just five months ago. That progressive lesion at the C6-C7 level on the MRI must have a corresponding physical manifestation after all, right?

I sometimes wish I didn’t have to spend so much money on adult diapers. I always try to respond with grace when strangers say, 'Get well soon,' upon seeing me with a cane, or when they offer me their seat on public transport, but inside, a voice tells me it’s never going to get better, no matter how much I smile and say 'thanks.' Such thoughts are like a black hole—once you're pulled in, they consume everything, leaving no room for hope or light. But I can’t afford to dwell on them, because doing so would betray the lively spirit inside me, the one that feels she’s found her purpose—thanks to MS. I’m not sure what the future holds; none of us is. But there’s great value in trying to make the most of whatever you have on hand. MS has taught me to slow down, to be fully present in the moment, and to savor whatever is in front of me. Maybe that’s the lesson MS is trying to teach me.

In fact, I’ve never been so in shape, eating healthier, sleeping better, and mentally in a better place than I am now—thanks to MS. Over the years, significant adjustments in my lifestyle have led to remarkable health outcomes. For example, almost two years ago, as a recreational swimmer, I was even motivated to take part in the qualifying rounds for an international swimming competition to cross the Bosphorus. It’s almost ironic: I’ve never been this ‘good’ before MS. It’s as if I’m living my best life after MS.

And here’s the thing: MS has also taught me something profound. We’re incredibly complex beings—this is a simple fact. But the mechanisms that enable us to accomplish even the most basic tasks we often take for granted—like talking, walking, holding a pen, reaching for a glass, or even flexing these muscles to smile—are nothing short of miracles and deserve to be cherished.

This may sound odd, and every day I put so much effort into navigating this love-hate relationship with MS, but at the end of it all, I’m grateful for it. It has shaped me into who I am today. It gave me purpose and taught me to appreciate even the smallest human abilities that most people overlook. Being able to climb up two floors from the women's restroom today and not taking the elevator was a win, and I’ll take it! Each moment holds the potential to celebrate small victories, and that’s what makes life meaningful.

Being able to talk about MS as an empowering, life-changing experience is a privilege, and I’m an N of 1—I know I’m just one individual. I’m aware there are many who suffer deeply because of MS. Some days, all I want to do is cry. But thanks to the unwavering support of my parents, my friends, my loved ones, and, of course, my healthcare providers, I find the strength to keep going.

MS is also a social butterfly, with its myriad manifestations often pushing you to seek help from a range of professionals. Along the way, I’ve crossed paths with so many remarkable people, whether from the medical field or not, each of whom has played a significant role in my journey. These individuals have touched my life in meaningful ways, and I hope that, in turn, I’ve been able to touch theirs.

I cannot thank enough the scientists, doctors, engineers, healthcare professionals, and researchers who work tirelessly to better understand MS, develop new diagnostic tools and treatments, and improve the lives of patients. A heartfelt thanks to Prof. Dilaver Kaya and Prof. Alp Dinçer from Acıbadem University Altunizade Hospital, who have cared for me and been by my side for the past nine years—no small feat. And of course, a special thanks to Prof. Esin Öztürk Işık for leading this incredible project and giving me the opportunity to share my perspective as a patient.

Never forget: each one of you, and as TACTIX, you are touching lives in ways you may never fully understand. You’re offering us hope, and for that, we are profoundly grateful.

Thank you, from the bottom of my heart.