Ama çok iyi görünüyorsun...? Duygu'yla Açık Günlük! #2 • But you look great...? Open Diary with Duygu! #2

(English below)

Şu an Ed Yong’un An Immense World kitabını okuyorum. Yong bu kitapta Jakob von Uexküll tarafından öne sürülen Umwelt kavramını inceliyor; hayvanların farklı duyu çerçeveleriyle dünyayı nasıl kendilerine has şekillerde algıladıklarını ve deneyimlediklerini ortaya koyarak insan merkezli gerçeklik anlayışımızı, bence, altüst ediyor. Hayvanların dünyayı algılama biçimlerindeki sonsuz denebilecek çeşitliliği öğrendikçe “bir şeylerin bize öyle görünme” vaziyetini sorgular hale geldim ben de 👀

Daha önce kendi içimizi başkalarının dışıyla kıyaslamanın beyhude bir çaba olduğunu yazmıştım. Banal bir laf olacak belki ama hatırlatıcı olsun: Hiçbir şey göründüğü gibi değil. Dışa yansıyanın altında neler yattığını hiçbir zaman bilemeyiz. Belki de hayatımın ve MS’imin dışarıdan çaktırdığım bir evresindeyim artık ama bu “ama çok iyi görünüyorsun” gibi yorumları aldığım çok oldu. İnsanların gördüğünün altında kahkaha ve göz yaşı dolu bir hikayem var, herkes gibi. Ama gördüklerimizden yola çıkarak sonuca varma konusunda bunun ötesine geçme niyetim var bu yazıda.

Bağlamak istediğim nokta şudur ki; sanırım hayatı komple bir “suspension of disbelief” modunda yaşamamız gerekiyor. Yani içimizden gelen inanmama dürtüsünü bir süreliğine askıya alarak yaşamak. Kant da dememiş mi zaten gerçeği olduğu haliyle değil, yalnızca duyularımız ve zihin yapımız doğrultusunda öznel algımızla deneyimleyebileceğimizi? Dolayısıyla hiçbir şeyi bilemezsem ve aslında bir yandan da her şey mümkünse (hayvanlar alemi beni çok büyülemiştir dostlar); olana, olmayana ve olamayana esnemeli değil miyim? Hikayemin ve hikayeleştirdiklerimin ardında neler mümkün? Farklı algılayışların peşindeyim bu yeni yılda.

İnsan merkezli dünya algımızı ve varsayımlarımızı bir kenara koyduğumuz, gerçeklik anlayışımızın öznel süzgeçlerden geçerek şekillendiğinin farkına vardığımız, nelerin mümkün olabileceğini tahayyül etmeye heyecan duyduğumuz bir yıl olsun. Her an ayrı bir sürpriz. 

Herkese benden mutlu yıllar ✨

Kendimden güncelleme: MS için ilaca başladım bir buçuk ay kadar önce. Gidiyor. Şükür bir yan etki yaşamadım henüz. Genel olarak da bazı günler süper, bazı günler daha az süper. Yapabildiğim ölçüde hareket: fizik tedavi, reformer pilates, spor salonu. Beslenmeye özen. Ama en önemlisi beraber olmak, öyle anlamı oluyor ☺️

•••

I'm currently reading An Immense World by Ed Yong. In this book, Yong delves into the concept of Umwelt, proposed by Jakob von Uexküll. In my opinion, he subverts our anthropocentric understanding of reality by showing how animals perceive and experience the world in their own unique ways, through different sensory frames. As I learned about the astonishing diversity in the ways animals perceive their surroundings, I began to question the way things "seem" to us 👀

I've written before that comparing our inner worlds with the outer worlds of others is a futile endeavor. It may sound banal, but let it serve as a reminder: nothing is ever exactly as it seems. We can never truly know what lies beneath the surface. Perhaps I’m at a stage in my life and with my MS where the "outside" is more visible, but I’ve received many comments like, “But you look great.” I have a story filled with both laughter and tears beneath what people see—just like everyone else. But in this post, I intend to go beyond appearances and challenge how we draw conclusions based solely on what we see.

The point I want to make is that, in a sense, we need to live life in a constant “suspension of disbelief.” By that, I mean suspending the impulse to judge or disbelieve what we encounter, even if only for a while. Didn’t Kant already argue that we can only experience reality through our subjective perceptions—shaped by our senses and frame of mind—not as it truly is? If I cannot fully know anything, and if, in fact, everything is possible (I’m just so fascinated by the animal kingdom, my friends), shouldn’t I strive to embrace what is, what isn't, and what cannot be? What possibilities lie hidden behind my own story and the stories I tell? I’m searching for new ways to perceive this world in the coming year.

May this be a year in which we set aside our anthropocentric view of the world, let go of assumptions, and recognize that our understanding of reality is filtered through our subjective lenses. Let’s get excited to imagine what is possible. After all, each moment is a surprise.

Happy New Year to all ✨

Update on me: I started medication for my MS about a month and a half ago, and so far, it’s...going. Thankfully, I haven't experienced any side effects yet. Some days are great, some days are less great. I’m staying active as much as I can—through physical therapy, reformer Pilates, and the gym. I’m also being mindful of my nutrition. But the most important thing? Being together. That’s what truly makes it all meaningful ☺️