#5 Yeni Denizler! • New Waters!

(English below)

Söz konusu MS -dolayısıyla tüm otoimmün hastalıklar ve hatta kronik hastalıklar- olduğunda şu anda elzem olduğunu bildiğim bir sürü şeyi zaman içinde bir dolu farklı kişiden öğrendim. Tesadüf eseri bile öğrendim denebilir (tesadüf diye bir şey varsa eğer 😛). Ve bu kişiler beni MS konusunda takip eden nörologlar değildi.

Mayıs 2016’da kortizon tedavisi alacağım için kemik yoğunluğu testi yaptırmamı söylemişti nöroloğum. Annem ilaca başlamam için gereken heyet raporunu alabilmek için bir sabah karşı yakadaki devlet hastanesine, ondan sonra da kemik yoğunluğu testini orada yaptırıp yaptıramayacağımızı sormak için evimizin yakınlarındaki bir özel hastaneye gitti. Bankodaki kadın anneme ‘kızının neden bu kadar genç bir yaşta kemik yoğunluğu testine ihtiyaç duyduğunu’ sormuş. Annem sabahki koşturmalarından yorulmuş bir şekilde, biraz da geçiştirmek istercesine kısacık durumumdan bahsetmiş. Meğer o kadın o hastanenin fizik tedavi doktoruymuş, annemi daha detaylı konuşmak için hemen odasına çağırmış. İlgilendiği MS hastaları olan bir doktormuş ve anneme hiç D vitamini değerlerime bakılıp bakılmadığını sormuş. Hayır yanıtını aldığında da D vitamini seviyelerinin MS hastalığında kritik rol oynadığını söylemiş. Bize hiç kimse böyle bir şey söylememişti ki? Hemen ertesi gün için ondan randevu aldık ve hayatımda ilk kez D vitaminine baktırdım. Sonuç mu?

Peki, annemin böyle bir doktorla karşılaşmış olması sizce tesadüf mü? Bence değil çünkü.

Daha sonra annemle internette D vitaminiyle ilgili araştırma yaptığımızda gözlerimize inanamadık. Her yerde bangır bangır D vitamini düşüklüğünün MS’le ilişkili olduğu ve bu değerin optimal seviyelerde tutulması gerektiği yazıyordu. Şimdi eminim bu konularla ilgili Türkçe kaynakların sayısı da artmıştır ama 2016’da pek Türkçe kaynak bulamadığımız için yabancı kaynaklardan okuyor ve öğreniyorduk böyle şeyleri. İleride hangi alanda çeviri yapmak istediğime de bu şekilde karar verdim aslında: Annemle İngilizce bilmeseydik sağlık alanındaki birçok bilgiden, yeni keşiften mahrum kalacaktık. Ben de bu bilgi ve keşifleri Türkçeye çevirerek içinde yaşadığım toplum için erişilebilir hale getirmek ve sağlıklarına, iyi olmalarına katkıda bulunmak istiyordum. Amacım da hala bu yönde.

Farklı bir alana geçelim. Yıl yine 2016 ama ben iğne kullanmaya başlamışım. Annemin bir arkadaşı aracılığıyla yollarımız Fransa’da çalışan Türk bir homeopat kadınla kesişti. (Kısa bir homeopati açıklaması: Temel ilkesi ‘benzer benzeri iyileştirir’ olan, tedavi için kullanılacak maddelerin ileri derecede sulandırıldığı ve mekanik enerjiye tabi tutulduğu bir tamamlayıcı ya da alternatif tıp yöntemi.) Çeşitli sebeplerle onunla ilerlememiş olsam da hayatıma çok büyük iki katkısı oldu. Hatta bunlardan biri beni son derece şaşırttı.

Ben çok ama çok fazla antibiyotik kullandım ergenlik döneminde. Gerçekten. Çok. Fazla. O zamanlar reçeteyle de satılmazdı. Neden kullandım peki? Vücudumda iltihaplanıp şişen bölgeler olurdu, özellikle de bacak ve kol altında. Küçük şeyler de değildi yani bunlar, canımı son derece yakardı. Doktora gidince de antibiyotik yazılırdı. Hatta bir keresinde kol altımdaki şişliği göstermek için gittiğimde meme kanserinden şüphelenilip ultrason falan çekilmişti (temiz çıktı). Antibiyotik iyi gelirdi gelmesine ama geçici bir çözüm olurdu ve her zaman tekrar iltihaplanırdı bu bölgeler. Ben de doktorların verdiği antibiyotiği artık öğrenmiştim, eczaneden alır ve kullanırdım. En son antibiyotik maceramı 2016’da iğne kullanırken yaşadım. Vücudum artık o kadar kaldıramıyordu ki, antibiyotiği aldıktan sonra kusmaya başlamıştım. Bu homeopat kadın yapmam gereken en son şeyin antibiyotik kullanmak olduğunu söyledi, iltihaplanan bölgelere baktı ve bana ‘doğal bir antibiyotik’ verdi (ki bu kullanımı hiç sevmediğini söylemişti: ‘Anti’ karşı, ‘biyotik’ yaşamla ilgili, ‘antibiyotik’ de yaşam karşıtı demekti ve bunun doğalı yapayı olamazdı; ama insanlara da bir şekilde açıklaması lazımdı durumu). Belki yine ‘hadi oradan’ diyeceksiniz bana ama, bu doğal antibiyotik tüm sorunlarımı geçirdi. İltihabı dindirmekle kalmadı, bir daha o bölgelerde hiçbir zaman sorun yaşamadım.

Bu hayatıma kattıklarının ilkiydi. İkincisi de bana çok kapsamlı bir tutumla yaklaşmasıydı, hatta bana böylesine geniş bir çerçeveden bakan ilk kişiydi. Aslında akraba evliliğine ilişkin tek bir sorudan sonra aradığım da bu değil miydi? O kadar fazla tahlil yazdı ki bana yaptırmam gereken, sayfalarca. Gıda intoleransı testlerinden tutun çeşitli antikor testlerine kadar. Aralarında Fransa’da çalışılan testler de vardı. Bir sabah laboratuvara gittim ve 20 (yirmi) tüp kan verdim.

Testlerin sonucunda bana MS’imin genetik olmadığını, Epstein-Barr virüsünü (EBV) geçirmiş olduğumu, MS sebebimin de bu virüs olduğunu söyledi. Şöyle bir durum var: Benim IgG (İmmünoglobülin G) antikorlarım pozitif çıktı, yani bu virüsü geçirip bağışıklık kazandığımı gösteriyor. Aktif bir enfeksiyon durumu yok vücutta. Doktorlar da buna müdahale edemiyor haliyle. Ama kadının dediği şey bunun aslında müdahale edilebilir bir durum olduğuydu.

Homeopati defterini kapatmam gerekecek olursa: Artık okuduğum neredeyse her kaynakta (fonksiyonel tıp kaynaklarında) EBV ile otoimmün hastalıklar arasında bir ilişki kurulduğunu görüyorum. Doğal antibiyotiğe gelince, hem bu iltihaplanma durumlarını görüşmek hem de EBV ile ilgili fikrini almak için bir enfeksiyon uzmanına gittik. Bacağıma baktı, “Ne kullandınız bilmiyorum ama bu aktif bir yara değil.” dedi. EBV’ye gelince, “Bu değerler virüsün vücudunuzda aktif olarak bulunduğunu değil, virüse bağışıklık kazandığınızı gösteriyor. Burada müdahale edilecek bir durum yok.” dedi. Eh, bilemeyeceğiz sanırım bunu bir süre daha. En azından cildim için bir daha antibiyotik kullanmam gerekmedi hiç. Yaşasın!

Fitoterapiye gelelim o zaman bir de. Fitoterapi kısaca: bitkilerle tedavi. Yine annemin bir arkadaşı aracılığıyla bir fitoterapi uzmanından randevu aldık (2017 sonları). Annemin arkadaşı da ağır bir hastalık geçiriyordu ve bu uzmanın kendisine çok iyi geldiğini söylemişti. (Beni yogaya başlatan da odur, buradan çok çok sevgiler.) Vitamin seviyelerimle ilgili söylediği şeyler oldu –D vitaminini 70-80 bandında tutmak lazımmış, 21’den hızlı bir yükseliş, ne dersiniz?- ama iki esas önemli mevzu vardı ortada: Yaptırmamı istediği ağır metal testinde vücudumda olması gereken en üst seviyenin iki katı cıva olduğu meydana çıkmıştı, biiir deee…glutensiz beslenmem gerekiyordu.

O zamanlar çok fazla konserve ton balığı tüketirdim (haftada 4-5 gün) ve büyük balıklar yemenin vücutta ağır metal birikimi yapabileceğinin farkında değildim. MS’im buna da bağlı olabilirdi, vücudumdaki fazla cıvayı atmam gerekiyordu. Bana çeşitli takviyeler verdi, nitekim cıva seviyem normale döndü. Probiyotik ve omega-3 takviyelerinin önemini de ilk bu doktordan duydum, her ne kadar pek kulak asmasam da o zaman (alkış). Glutensiz beslenmeyle ilgili şeyleri de oradan buradan duyuyordum ama hiçbir zaman hayatımın bir parçası olabileceğini düşünmemiştim. Makarna, pizza, pasta, kek, börek, bulgur pilavı, erişte, hamburger yiyemeyecek miydim şimdi ben? Nasıl ya? Öyle bir dünya mı vardı ki? Bal gibi de var işte.

“Duygu glutensiz beslenemez ki.” dedi annem gayriihtiyari. Gerçekten de beslenemezdim, glutensiz beslenmenin g’sinin hayatımda yeri olamazdı. Doktor anneme döndü, “Siz kızınıza böyle derseniz, hakkında böyle düşünürseniz nasıl beslenebilir ki zaten?” dedi. Üfff! 🔥 Yerden göğe haklıydı. #öğüdündibi

Tüm yaşadıklarımdan yola çıkarak ve bir MS hastası bakış açısıyla şunu diyebilirim ki bence MS’in tek bir sebebi yok. Bir sürü faktörün (D vitamini eksikliği, EBV, vücutta ağır metal birikimi, beslenme ve daha birçok şey) bir araya gelerek oluşturduğu bir durum. Başka bir yazıda bu konulara da değinmeyi isterim. İlk zamanlarda bir kulağımdan girip ötekinden çıkmış olsa da gerçekten glutensiz beslenme denemelerine başladım. 2018 ortaları gibi. Deneme diyorum çünkü özel gördüğüm buluşma ve durumlarda kaçamak yapıyordum. Keşke daha önce sıkı bir disipline soksaymışım kendimi ama olayların bu şekilde gelişmesinde de vardır bir şeyler.

Bir sonraki yazıda biraz ‘neydim, ne oldum’ konularına ve fonksiyonel tıpla tanışmama girelim! Görüşmek üzere! 🌿

•••

Over time, I learned a lot of things which I now know are essential when it comes to MS—and therefore all autoimmune diseases, and even chronic diseases⁠—from a lot of different people. It can even be said that I learned all these things by coincidence (if there’s such a thing as coincidence 😛). And these people were not the neurologists caring for me in terms of MS.

In May 2016, my neurologist told me to get a bone density test since I was going to receive a cortisone treatment. One morning, mom went to the state hospital on the European side of the city to get the committee report I needed to start the medication, and then to a private hospital near home to ask if we could have the bone density test done there. The woman at the counter asked mom 'why her daughter needed a bone density test at such a young age'. Mom, tired because of the the morning rush, briefly mentioned my situation, as if trying to put her off. It turned out that she was the physical medicine and rehabilitation doctor of the hospital, and she immediately called mom to her office to discuss in more detail. She was a doctor who cared for some MS patients and asked mom if I had ever had my vitamin D level checked. After getting no for an answer, she said that vitamin D levels played a critical role in MS. Nobody ever told us such a thing? We made an appointment with her the very next day and she requested a blood test to check my vitamin D for the first time in my life. And the result?

So, do you believe it’s a coincidence that mom met such a doctor? Because I don't.

Later, when mom and I did a little online research on vitamin D, we couldn't believe our eyes. Writings that associated low vitamin D levels with MS, and indicated that it should be kept at optimal levels were everywhere. I'm sure the number of Turkish resources on these issues has increased today, but since we couldn’t find many in 2016, we would read and learn about such things from foreign sources. And this is how I decided in which field I wanted to translate in the future actually: If mom and I didn’t know English, we would be deprived of a lot of information and new discoveries in healthcare, and I wanted to translate that information and those discoveries into Turkish, making them accessible to the society I live in and contribute to their health and well-being. This is still the main goal I pursue.

Let's move on to a different topic. It was 2016 again, but I had started giving myself injections. Through a friend of mom, we crossed paths with a Turkish homeopath working in France. (A brief homeopathy explanation: A complementary or alternative medicine method, the basic principle of which is "like cures like", in which the substances to be used for treatment are highly diluted and subjected to mechanical energy.) Even though I discontinued my treatment with her for various reasons, she made two major contributions to my life. And one of them came as an immense surprise.

In adolescence, I used a lot of antibiotics. I really did. Like. A lot. At the time, they were sold over the counter. And why did I use them? Some areas of my body, especially those on my leg and in my underarm, would get infected and swell. They were not small and caused me a lot of pain. When I went to see doctors about this, they prescribed antibiotics. In fact, there was this one time when I went to get the swelling in my underarm checked, the doctor got suspicious of breast cancer, so I had an ultrasound scan (it came out clean). Antibiotics would do me good, but that would only be a temporary solution since these areas would always get infected again. I had also learned which antibiotics the doctors would prescribe, so I would buy them from the pharmacy and use them. My last adventure with antibiotics was in 2016, when I was still on injections. My body could no longer handle taking that much antibiotics that I started to vomit. The homeopath said that using antibiotics was the last thing I needed to do, she took a look at the infected areas and gave me a 'natural antibiotic' (which was wording she said she didn’t like at all, since it basically meant ‘against life’ and there couldn’t be a natural or artificial for this, but she somehow had to explain it to people). I guess I hear you say "Get out of here!" once again, but this natural antibiotic made all my problems disappear. Not only did it relieve the infection, but those areas never ever got infected again.

This was her first contribution to my life. The second was that she was the first person to ever approach and care for me looking through a broad window. Frankly, wasn’t that what I was looking for after the single question about consanguineous marriage? She wrote me so many tests, pages of them—from food intolerance tests to various antibody tests. Some of them were also performed in France. One morning, I went to a lab and had 20 (twenty) tubes of blood drawn.

Following the results, she told me that my MS was not genetic, that I had the Epstein-Barr virus (EBV) and that was the cause of my MS. Here’s the situation: My IgG (Immunoglobulin G) antibodies were positive, which means that I have once been infected with the virus and developed immunity to it. There is no active infection in the body. For doctors, this simply doesn’t call for an intervention. However, the homeopath suggested otherwise.

Putting an end to the homeopathy part: I now see that a relationship between EBV and autoimmune diseases is present in almost every resource (functional medicine resources) I read. As for the natural antibiotic, we went to a doctor specializing in infections so as to discuss those infections I had, as well as get his opinion on EBV. He examined my leg and said, "I don't know what you took, but this isn’t an active wound." As for EBV, he said, "These levels ​​don’t show that the virus is active in your body, but that you are immune to it. There is nothing to intervene here." Well, I guess we won't be able to know this for a while. At least, I never had to use antibiotics for anything related to my skin again. Cool beans!

Now, let's come to phytotherapy. Phytotherapy in brief: treating with herbs. Again, we made an appointment with a phytotherapy specialist through a friend of mom (late 2017). She was suffering from a serious illness and said that this specialist had done her good. (She's the one who guided me to start doing yoga, sending her lots of love if she’s reading this.) The doctor said some things about my vitamin levels—I had to keep vitamin D around 70-80, quite an increase from 21, don’t you think?—but mainly, there were two issues: The heavy metal test he requested had revealed that the level of mercury in my body was twice as much as the top level of the reference range, plus…I needed to start following a gluten-free diet.

At the time, I used to consume a lot of canned tuna (4-5 days a week) and I wasn't aware that eating large fish could cause an accumulation of heavy metals in the body. This could also be the reason for my MS, so I had to get rid of that excess mercury. He gave me various supplements, hence the level got back to normal. Moreover, this doctor was the first person from whom I heard the importance of probiotics and omega-3 supplements, although I didn't pay much attention to it (a round of applause). I would hear about gluten-free diets here and there, but I had never ever thought it could become a part of my life. What, I wasn’t going to eat pasta, pizza, cake, muffins, pie, bulgur pilaf, noodles or burgers anymore? How come? Did such a world exist? Duh, what were you thinking?

"Duygu can't go gluten-free," mom said involuntarily. And I really couldn’t, a gluten-free diet could never have a place in my life. The doctor turned to mom and said, "If you say this to your daughter, if you think of her that way, how can she go gluten-free anyway?" Boooii! 🔥 He was sooo absolutely right. #preach

Based on all my experiences and from an MS-patient-point-of-view, I can say that there is no single cause of MS. It is a condition consisting of many factors (vitamin D deficiency, EBV, heavy metal accumulation in the body, nutrition and many other things). I’d also like to write about these in another post. Although it went in one ear and out the other at first, I indeed started gluten-free diet trials. Like mid 2018. I’m saying trials because I would grant myself cheat days for the gatherings and occasions that I considered special. I wish I had put myself through a strict discipline much earlier, but I believe there is a reason for things to turn out the way they have.

Let's get a bit into 'what I was then, what I am now' in the next post and talk about how I met with functional medicine! See you! 🌿